امروز  سه شنبه۳۰ آبان ۱۳۹۶
لوگوی سایت

پایگاه خبری هریس پویا


روز قلم و دست نویسندگانی که نباید بلرزد
14 تیر 1396
Print This Post Print This Post یک نظر یک نظر
نویسنده باید از هر لحاظ، به‌ویژه، از لحاظ مالی، تأمین ‌شده باشد تا بتواند بدون دغدغه بنویسد. نویسنده وقتی می نویسد، نباید نگرانی داشته باشد و دستش بلرزد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی هریس پویا   به نقل از آناج، ن وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ. سوگند به قلم و آنچه مى‌نویسند. خـداى سـبـحان، در این آیـــه، به قــــلم و آنـــچه با قلـــم مى‌‌نویسند، سوگند یاد کرده و از ظاهر و سیاق آن برمى‌آید که منظور از قلم، مطلق قلم و مطلق هر نوشته‌اى است که با قلم نوشته مـى‌شـود و از ایـن جـهت، این سوگند را یاد کرده که قلم و نوشته، از عظیم‌ترین نعمت‌هایی اسـت کـه خـداوند متعال بشر را به آن هدایت کرده؛ به وسیله آن حوادث غایب از انظار و مـعـانى نهفته در درون دل‌ها را ضبط مى‌کند و انسان، به وسیله قلم و نوشتن مى‌تواند هر حادثه‌اى را که در پس پرده مرور زمان و بعد مکان قرار گرفته، نزد خود حاضر سازد.

پس قلم و نوشتن هم در عظمت، دست کمى از کلام ندارد و در عـظـمـت ایـن دو نـعمت همین بس که خداى سبحان بر انسان منت نهاده که وى را به سوى کـلام و قـلم هـدایـت کـرده و طـریق استفاده از این دو نعمت را به او یاد داده و درباره کلام فرموده:(خلق الانسان علمه البیان) و درباره قلم فرموده:(علم بالقلم علم الانسان ما لم یعلم). بـنـابراین، سوگند خوردن خداى تعالى به قلم و آنچه مى نویسند، سوگند به یکى از نـعـمـت های بااهمیت خداوندی است.

در سوره مبارکه علق نیز، تعلیم به وسیله قلم از اوصاف پروردگار کریم دانسته شده است؛ اقرأ و ربّک الأکرم.الذی علّم بالقلم.(سوره علق،آیات ۴ـ ۳) والاترین رسالت قلم را نیز باید در تحریر و تقریر کلمات الهی دانست که در زبان روایات اسلامی از آن به ائمه عصمت و اهل ولایت تعبیر شده است؛ کلمات مطهر و کمال پروری که اگر تمامی درخت ها قلم و همه دریاها مرکب گردند، از بیان فضایل و عظایم آن ناتوانند؛ نحن الکلمات الّتی لاتدرک فضائلنا و لاتستقصی؛ ماییم آن کلمات خدا که فضایلمان درک نگردد و پایان نپذیریم. ابوریحان بیرونی در آثار الباقیه آورده است که سیزدهمین روز از تیرماه را ایرانیان باستان روز تیر (عطارد) می نامیده اند و چون اعتقاد داشتند تیر، کاتب سایر ستارگان است، این روز را روز نویسندگان دانسته و گرامی می داشتند.

روز قلم فرصتی است برای یادآوری منزلت، قداست و حرمت قلم. قلم نه تنها در باور تاریخی و باستانی ما ریشه دارد، بلکه در دوران اسلامی شدن ایران نیز این جایگاه حفظ شده و قداستی یافته است آنجا که در کلام خداوند به آن قسم یاد شده است. به پیشنهاد انجمن قلم ایران و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، روز چهاردهم تیرماه، در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران، به عنوان روز قلم، به ثبت رسیده است. این روز، ویژه همه نویسندگان متعهد، متخصص و دلسوز، فارغ از هرگونه ملیت و مذهبی، درصورتی که قلم را در راه انسانیت، به کار می بندند، می باشد.

نویسندگی، یک بستر است تا اهل قلم، حرف‌هایش را منتقل کنند و البته، یک مسیر طولانی را باید پیمود تا نویسنده حقیقی که نوشته هایش منجر به یک هدف انسانی و مقدسی می گردد، خودش را به ظهور برساند. نویسندگی در ایران، شغل نیست و نباید هم یک شغل محسوب شود؛ شغل، بیشتر با صنعت همراه است تا هنر؛ در بحث هنر، آفرینش هنرمند، از سر نیاز مادی نیست اما در صنعت، صنعتگر، از سر نیاز، دست به صنع و ساختن می‌زند؛ نویسندگی، یک هنر است و نباید آن را، تا حد یک شغل، پایین آورد و به خاطر آن، پولی را در نظر گرفت؛ نه اینکه نویسنده، نیازی به پول ندارد و نباید به لحاظ مالی، تأمین شود؛ بحث، روی عدم اطلاق واژه شغل، به نویسندگی است.

نویسندگی در ایران، باید حرفه‌ای شود؛ کاری که تا حالا نشده؛ نویسنده در ایران، کارش فقط نوشتن نیست؛ نویسنده، شغلی دارد و کاری برای خودش و هر وقت، فرصتی شد یا دلش خواست، می‌نشیند و می‌نویسد؛ قبلاً هم اینطور بوده و هیچ نویسنده‌ای، شغلش، فقط نوشتن نبوده؛ هم‌اکنون در ایران، بین نویسندگان، شاید ده نفر هم پیدا نشوند که فقط از راه نوشتن، بتوانند امرارمعاش کنند؛ پس عملاً، نویسندگی، شغل نیست؛ آن نویسندگی‌ای شاید شغل محسوب می‌شود که نوشتن از نوع دفترخانه‌ ای یا همان نوشتن در جلوی محاکم قضایی باشد.

متأسفانه، از نویسنده‌ها، خوب و درخور شأن آنها حمایت نشده؛ اینکه مثلاً، برای نویسنده‌ای، جایی در قطعه هنرمندان، برای دفنش در نظر بگیرند یا به هنگام چاپ کتابش، وامی با درصد پایین یا چند بند کاغذ ارزان‌قیمت تعاونی یارانه دار بدهند یا بعد یا اندکی قبل از مرگش و بیشتر و معمولاً بعد فوتش، یک مراسمی از طرف وزارت ارشاد یا بخش فرهنگی شهرداری‌ها یا نهادهای فرهنگی دیگر، برایش برگزار کنند، در جای خود، خوب است و شاید لازم؛ اما کافی و حمایت و ارزشگذاری جدی نیست؛ نویسنده باید از هر لحاظ، به‌ویژه، از لحاظ مالی، تأمین ‌شده باشد تا بتواند بدون دغدغه بنویسد. نویسنده وقتی می نویسد، نباید نگرانی داشته باشد و دستش بلرزد.

نویسنده‌ها هم مثل بیشتر هنرمندان سایر رشته ها، معمولا بعد از رحلتشان شناخته می شوند و به آثارشان پرداخته می شود و اگر تجلیل و بزرگداشتی هم قرار هست باشد، بعد از مرگشان هست.

برای یک‌کله پاچه فروشی، یک فلشی می‌کشند و به سر خیابان یا کوچه نصب می‌کنند؛ همه ما بارها دیده‌ایم؛ در شهرهای مختلف هم دیده‌ایم؛ برای یک سیرابی‌فروشی و نان سنگکی هم همین‌طور؛ برای گرمابه عمومی هم همین‌طور؛ اما بخواهی به منزل یک نویسنده و اهل قلم حتی مشهوری که چندین عنوان هم کتاب دارد، بروی، یک برنامه مدونی نیست که بخواهی به منزل یا دفتر کارش بروی و دیداری بکنی یا بخواهی سؤالی ازش بپرسی. در مورد اکتسابی بودن یا نبودن نویسندگی باید گفت: نمی شود گفت نویسندگی، وراثتی است؛ اینکه بگوییم چیزی، روی ژن های کروموزوم های آدمی هست که باعث نویسندگی او می شود، حرف درستی نیست. اینکه نویسندگی را می شود در کلاس های آموزشی یاد گرفت یا نه، باید گفت: اینها همه تأثیرگذارند اما کسی که درد و دغدغه فرهنگی و اجتماعی و… دارد و خوب می تواند ببیند و درک کند، احتمالا می تواند یک هنرمند و نویسنده شود.

خوب شنیدن و زیاد خواندن، خیلی مهم است؛ کسی که می خواهد نویسندگی کند و حتی خود نویسندگان قوی، باید آثار و کتب سایر نویسندگان را بخوانند و از طرفی دیگر، به دستور زبان جامعه ای که در آنجا، زندگی می کنند و می خواهند برای آنها بنویسند، آشنایی نسبتا کاملی داشته باشند. نویسنده، باید به فرهنگ جایی که در آنجا زندگی می کند و برای آنها می خواهد بنویسد نیز آشنا باشد.

نویسندگان اگر قلمشان همراه با انصاف و حقیقت باشد این قلم می تواند پشتوانه و ضامن استمرار سلامت قدرت حاکمان باشد. نوشتنِ همراه با اندیشیدن، اساس همه هنرهای انسانی است. همه هنرها از آثار نمایشی و سینمایی گرفته تا یک اثر فاخر موسیقایی، حاصل اندیشه و سپس نوشتن است. جمهوری اسلامی ایران تنها کشوری است که در تقویم ملی خود روزی را به طور مشخص به نام قلم و به پاسداشت اهالی قلم اختصاص داده است. بزرگداشت روز قلم، درواقع ارج نهادن به فرهیختگانی است که با عشق و بدون هیچ چشمداشتی، وقت خود را صرف نوشتن می‌کنند.

  کد مطلب: 27429  
مهنا

باسلام درست که ما اهل قلم بی هیچ چشم داشتی فعالیت می کنیم اما هیچ ارگانی حاظر به حمایت از ماها نیست ما اهل قلم باید تموم استعدادهامون رو تو وجود خودمون دفن کنیم وقتی که یه نویسنده راهی برای عرضه ی نوشته هاش نداشسته باشه چی کارباید بکنه وضصعیت قلم واهل قلم زیر خط فقر بهتر کمتر شعار بدیم فرهیخته های هنری ما دارن با کمبود ونقصان دست وپنجه نرم می کننن ما اهل قلم می نویسیم الان که زنده ایم هیچ ارگانی حاظر بهئ حمایت نیست شاید فردا روزی که مردیم نوشته هامون ارزش پیدا کنند خواهش می کنم راجع قلم اهل قلم نویسندگان وشاعرانمون کمتر شعار بدین بخصوص توهریس هیچ شخصی حاظر به حمایت از ماها نیست